niedziela, 10 listopada 2019

Kimkolwiek jesteś. Jakub Szamałek

TYTUŁ: Kimkolwiek jesteś
AUTOR: Jakub Szamałek
WYDAWNICTWO: W.A.B
GATUNEK: thriller
LICZBA STRON: 416
DATA PREMIERY: 16 października 2019
CYKL: Ukryta sieć (tom 2)


Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek



To moje drugie spotkanie z autorem. Kimkolwiek jesteś to kontynuacja Cokolwiek wybierzesz. Każdą z tych książek, pomimo tego, że każda ma ponad 400 stron przeczytałam w jeden dzień. Obie porywają czytelnika w cyberświat i obie skłaniają do przemyśleń.

I w tej, podobnie jak w poprzedniej części, wyróżniłam trzy warstwy, które zwróciły moją uwagę.

Wątek edukacyjny. Autor dużo poświęca uwagi cyberbezpieczeństwu. Jak łatwo zebrać dane o internaucie, jak łatwo wszystko znaleźć w sieci, jak łatwo manipulować człowiekiem. W tej części autor zwraca nam uwagę na wybory i sposoby głosowania. Sporo tematów do przemyśleń

Wątek sensacyjny. Jest trup i jest nieformalne śledztwo. Julita Wójcicka znowu w akcji. Dobrze poprowadzona akcja, która rozbudza ciekawość i nie pozwala odłożyć książki.

Wątek społeczny. Autor, w moim odczuciu, chciał zwrócić uwagę na uzależnienie ludzi od Internetu. Tak ja to odebrałam. I to właśnie skłoniło mnie do zastanowienia się: czy możemy żyć bez tej zdobyczy cywilizacji? Czy powiedzenie: nie ma Cię w mediach społecznościowych, to nie istniejesz jest prawdziwe? A co z prywatnością? Jak zwykle: mnóstwo pytań, ale niewiele odpowiedzi.

Dla mnie autor jest rewelacyjnym obserwatorem rzeczywistości. Znalazłam mnóstwo ciekawych spostrzeżeń dotyczących różnej tematyki, sporo intrygujących komentarzy odnoszących się do zastanej rzeczywistości i wiele tematów do przemyśleń.

I do tego zaskakujące zakończenie. 

I choć mam jedno zastrzeżenie: jak dla mnie, podkreślam: jak dla mnie, ciut za długi początek, który po skończonej lekturze uważam za dobry. W trakcie czytania miałam odczucie przeciągania akcji, to po skończonej lekturze stwierdzam, że autor wiedział co robi. Proszę się więc nie zniechęcać rozwijaniem fabuły.

No i Julita tak jakby dojrzała i zmieniła się. Co jest dużym plusem. Bo w pierwszej części troszkę mnie irytowała swoją naiwnością. 

I choć nie lubię polityki w powieściach, to tutaj wcale, ale to wcale mi ona nie przeszkadzała. Została tak przedstawiona, że zaczęłam się zastanawiać się nad wieloma aspektami rzeczywistości.

Podsumowując: książka dla każdego. A szczególnie dla tych, którzy nie mogą żyć bez Internetu.

Polecam :)

środa, 6 listopada 2019

Zanim wyjedziesz w Bieszczady. Kazimierz Nóżka, Marcin Scelina, Maciej Kozłowski

TYTUŁ: Zanim wyjedziesz w Bieszczady
AUTOR: Kazimierz Nóżka, Marcin Scelina, Maciej Kozłowski
WYDAWNICTWO: Znak Horyzont 
GATUNEK: literatura faktu 
LICZBA STRON: 382 
DATA PREMIERY: 18 września 2019 roku 



Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek



Każdy chyba choć raz powiedział sobie: a jakby rzucić to wszystko i wyjechać w Bieszczady? 
Zostawić wszystkie problemy i kłopoty i zamieszkać w tej części Polski. 
Ale jaka jest naprawdę ta kraina Biesów i Czadów?
Chcesz się dowiedzieć? A może już wiesz?
Dziś o książce, która przybliża jeden z najbardziej tajemniczych rejonów Polski.

Zanim zaczniesz czytać, to przedstawię autorów. Kazimierz Nóżka i Marcin Scelina to dwaj leśnicy Nadleśnictwa Baligród, a Maciej Kozłowski to kulturoznawca, który towarzyszył obu panom w poznawaniu Bieszczad. Obaj leśniczy są znani sporej grupie internautów dzięki zdjęciom i filmikom umieszczanym na facebookowym koncie Nadleśnictwa Baligród. I ja tam ich właśnie spotkałam.
A jaki jest wynik pracy tych trzech panów?

Najważniejsza wiadomość na początek: to nie jest przewodnik po Bieszczadach! Wszyscy, którzy tego spodziewają się po tej książce, to niech po nią nie sięgają.

Ta lektura to tak naprawdę rozprawienie się z mitami jakie krążą o Bieszczadach. No bo kto nie słyszał o tym jak w tą część Karpat uciekali w PRl-u różne politycznie podejrzane „elementy", jak w latach siedemdziesiątych XX wieku balowali tam studenci, jak było słychać wycie watahy wilków czy jak niósł się echem po górach odgłos pracy drwali. Ale jak jest naprawdę?

Książka podzielona jest na 3 części.
W pierwszej autorzy opowiadają jak zaczęła się medialna, a właściwie facebookowa przygoda z kontem Nadleśnictwa Baligród. Panowie zaczęli zamieszczać tam zdjęcia i filmiki pokazujące Bieszczady okiem osób tam pracujących. Tu jakiś widoczek, tam jakieś ślady wilka i poszło...  Popularność przeszła oczekiwania wszystkich. Potem poczytamy o historii tej części Karpat, o ich mieszkańcach i historii. Naprawdę bardzo ciekawie opowiedziane historie np. o Łemkach i Bojkach czy o akcji „Wisła".
W drugiej części Nóżka i Scelina opowiadają troszkę o sobie. O swojej pracy i miłości do Bieszczad. O spotykanych zwierzętach i podziwianej florze. A historia Niedźwiedzicy Agi i jej synków Lesia i Grzesia należy do takich, których się nie zapomina.
A w części trzeciej autorzy opowiadają sporo ciekawostek, w tym również dotyczących ichniejszej kuchni.

Dużym atutem tej książki są zdjęcia. Te przedstawiające współczesne Bieszczady czy pracę leśników, ale także te ukazujące piękno gór sprzed lat. Czarno białe wspomnienia o czasach i ludziach, których już nie ma. 

Mnie też bardzo przypadł do gustu sposób opowiadania autorów. Mają niesamowity dar do takiego gawędzenia, że człowiek czytając, zapominał o całym świecie. I od razu wiadomo, że ta praca leśnika to nie tylko praca, ale i wielka miłość do tych terenów. Do lasów, zwierząt i historii.

Dla kogo jest ta książka? 
Moim zdaniem dla wszystkich: i dla tych, którzy są zakochani od lat w Bieszczadach jak ja i je deptają co roku, i dla tych, którzy chcą je dopiero poznać. 
Bo należy pamiętać, że Bieszczady to nie tylko piękne widoki i wspaniała przyroda, lecz także miejsce wielu krwawych zdarzeń w historii Polski i obszar spotkań wielu kultur i religii.

Polecam.


                      Egzemplarz recenzyjny dzięki uprzejmości Wydawnictwa Znak Horyzont.


                                                                         
Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek



.


poniedziałek, 4 listopada 2019

Oblubienice wojny. Helen Bryan

TYTUŁ: Oblubienice wojny
AUTOR: Helen Bryan
WYDAWNICTWO: Helion
GATUNEK: literatura współczesna
STRON: 403
DATA PREMIERY: 2 czerwca 2016


Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek



Po tę książkę sięgnęłam, żeby przełamać niemoc czytelniczą. Ostatnio jakoś nie po drodze mi z czytaniem i bardzo chciałam pokonać ten impas. Ponieważ książki z akcją mającą miejsce podczas drugiej wojny światowej, to lektury po które najczęściej sięgam, więc ta została wybrana z mojego stosu hańby. Przeleżała tam, aż wstyd się przyznać, od dnia premiery.

Oblubienice wojny to pierwsza powieść autorki. Wcześniej napisała biografię Marthy Washington. A inspiracją do napisania tej powieści były wspomnienia rodziny i znajomych z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.

Historia ta ma dwie płaszczyzny czasowe na które składają się: jedna to przedwojenna i wojenna, a druga to rok 1995, kiedy to nasze bohaterki spotykają się po latach na obchodach 50 rocznicy zakończenia wojny.

Dziewczyn jest pięć: Alice, Elsie, Tanni, Evangeline i Frances. Różni ich prawie wszystko: status społeczny i majątkowy, stan rodzinny, wyznanie, poglądy, pochodzenie. Ale łączy jedno: przyjaźń i chęć przeżycia koszmaru jakim jest wojna.  I to w zasadzie wszystko, co można napisać w skrócie o fabule.
Ale jak zwykle diabeł tkwi w szczegółach...

To może uprzedzę od razu, że nie jest to książka dla fanów wartkich akcji. Tu dużym plusem jest właśnie brak akcji. Fabuła biegnie spokojnie. Obserwujemy jak te młode kobiety starają się żyć normalnie pomimo ograniczeń jakie stawia im wojna. A muszą zmagać się ze wszelkimi trudnościami nie w wielkim mieście tylko na angielskiej prowincji. Bombardowania, utrudnienia w zdobywaniu jedzenia i ubrań, opieka nad uchodźcami z Londynu. I do tego brak mężczyzn, którzy poszli na wojnę. Radzenia sobie z wojenną codziennością oraz emocje towarzyszące wszechogarniającej śmierci, niepewności jutra i tęsknotą za bliskimi powodują, że dziewczyny muszą dojrzeć szybciej niż za czasów pokoju. Los nie oszczędza im cierpień choćby w postaci poronień czy śmierci dziecka. 

Bardzo przypadło mi do gustu, że można pokazać wojnę kobiecym okiem. Troska o rodzinę, najbliższych, a także całkiem obce osoby jak choćby ewakuowane dzieci z Kindertransporten, czy Żydzi uciekający przed represjami III Rzeszy.  A do tego wszystkiego „normalne" problemy jakie spotykają kobiety na całym świecie: miłość, tęsknota, zazdrość, współczucie, rozpacz czy potrzeba bliskości.

Bardzo lubię, kiedy akcja dzieje się dwutorowo. Najczęściej jednak mam problem z wątkiem współczesnym. Zdecydowanie bardziej mi odpowiada, kiedy czytam o realiach wojennych. I tym razem tak było. Szczególnie zakończenie współczesnej części mnie rozczarowało. Scena zemsty na cmentarzu... Jak dla mnie żenująca. Nie napiszę nic więcej, ale jestem ciekawa jak odebrali to inni czytelnicy. Choć samo wyjaśnienie zagadki sprzed lat jak najbardziej ciekawe i zaskakujące.

Polecam zwrócić uwagę na fakty historyczne, które autorka wplata w fabułę. Kindertransport jest wątkiem, który mnie najbardziej zainteresował. Czytałam z zainteresowaniem.  Każdy, kto lubi odrobinę historii w powieściach powinien być zadowolony. Jest też coś o szpiegach, wywiadzie, francuskim ruchu oporu czy polityce Churchilla.

Podsumowując: bardzo dobrze oddane realia czasów wojny na angielskiej prowincji, dobrze odmalowana różnorodność charakterów przyjaciółek, ciekawie poprowadzona fabuła, interesująco przedstawione kobiece problemy w czasie wojny oraz zaskakujące wyjaśnienie zagadki sprzed lat.

I refleksja na koniec: bo nie trzeba walczyć na froncie, żeby być bohaterem na wojnie.

Polecam.

sobota, 2 listopada 2019

Wielka samotność. Kristin Hannah

TYTUŁ: Wielka samotność
AUTOR: Kristin Hannah
WYDAWNICTWO: Świat Książki
GATUNEK: literatura współczesna
STRON: 512
DATA PREMIERY: 23 maja 2018



Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek




Wielka samotność to moja trzecia książka tej autorki. Wcześniej czytałam Słowika i Zimowy ogród. Ale ta jest zupełnie inna od wcześniejszych. Albo ja ją inaczej odebrałam. 

Akcja zaczyna się w latach 70. XX wieku, kiedy poznajemy rodzinę, a w niej nastoletnią Leni, matkę zakochaną w swoim mężu i ojca, który po powrocie z wojny w Wietnamie nie radzi sobie sam ze sobą. Receptą na trudne relacje w rodzinie ma być wyjazd na Alaskę i życie zgodnie z naturą. Czy ten pomysł okaże się dobry? Czy zamieszkanie z dala od cywilizacji i prowadzenie prostego życia przyniesie ukojenie?
Jak zwykle u tej autorki więcej pytań niż odpowiedzi.

Autorka poruszyła w swej powieści kilka istotnych tematów.
Trauma wojenna. Ojciec Leni nie radzi sobie w codziennym życiu. Swoją frustrację odreagowuje znęcając  psychicznie i fizycznie się nad żoną i córką. Należy zwrócić uwagę na to, że akcja książki dzieje się w latach 70. XX wieku i wtedy nie znano jeszcze pojęcia zespołu stresu pourazowego. Dziś już istnieją różne formy pomocy dla byłych wojskowych. Wtedy każdy musiał radzić sobie sam.

Przemoc rodzinna. Koło tego tematu nie można przejść obojętnie. Bita żona, która tłumaczy zachowanie męża, nie chce przyjąć pomocy przyjaciół, nie chce zgłosić na policje pobić i nie chce odejść od sprawcy. Mnie się ciężko czytało te fragmenty. Nie byłam w stanie zrozumieć całej tej sytuacji. Bardzo dobrze pokazany mechanizm przemocy i współuzależnienia.

Spojrzenie na świat oczami nastoletniej Leni, której burzliwy okres dorastania przypadł na czas mieszkania na Alasce. Przedstawienie relacji rodziców z punktu widzenia córki było ciekawym doświadczeniem. W ogóle cała złożoność otaczającego świata pokazana z perspektywy nastolatki było interesująca i skłaniająca do przemyśleń.

No i Alaska. Kraina dzika, niedostępna i groźna. Autorka świetnie oddała panujące tam warunki przyrodnicze jak i relacje międzyludzkie. To miejsce gdzie trzeba samemu zatroszczyć się o jedzenie i opał na zimę, gdzie pomoc sąsiedzka jest bardzo ważna, a wymiana barterowa jest ważniejsza od pieniędzy. Alaska ze swoimi ciemnościami, wielkim śniegiem, wyciem wilków i brakiem odgłosów cywilizacji bardzo mi przypomina polskie Bieszczady. A że kocham ten koniec Polski bezgranicznie, to pewnie dlatego tak przepadłam w lekturze. Oczami wyobraźni widziałam te dzikie krajobrazy...

Podsumowując: ciekawie przedstawione rodzina ze swoimi problemami, dobrze zarysowani bohaterowie, fabuła prowadzona pomału  i z dbałością o szczegóły i plastyczne opisy Alaski oraz zakończenie, które mnie zaskoczyło (bo nie takiego oczekiwałam, choć brałam pod uwag).

Komu polecam? Wszystkim tym, którym podobał się serial Przystanek Alaska i którzy kochają kontakt z dziką przyrodą. 

Zimowy ogród. Kristin Hannah.

TYTUŁ: Zimowy ogród
AUTOR: Kristin Hannah
WYDAWNICTWO: Świat Książki
GATUNEK: literatura współczesna
STRON: 424
DATA PREMIERY: 2 kwietnia 2014
DATA TEGO WYDANIA: 4 września 2019


Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek


Moją znajomość z tą autorką zaczęłam od Słowika, książki, która wzbudziła same zachwyty. U mnie było, pisząc wprost, bardzo średnio. Nie zrozumiałam całego tego medialnego entuzjazmu, ale postanowiłam dać autorce drugą szansę.
Za to Zimowy ogród, choć w moim odczuciu, dużo mniej znany niż wyżej przytoczony Słowik, podbił moje serce i zawładnął wyobraźnią.

Zimowy ogród to powieść, która przedstawia pewną rodzinę, która ma swoje tajemnice. A dokładnie matka dwóch córek je ma. I kiedy ojciec leży na łożu śmierci, to prosi żonę o wyjawienie sekretów z przeszłości. Tak w skrócie można przedstawić fabułę.
Ta książka ma dwa wątki: współczesny i przeszły. We współczesnym poznajemy córki, którym życie ułożyło się bardzo różnie, ale łączy je niezrozumienie wobec zachowań matki. Wątek z przeszłości to wspomnienia rodzicielki, tak bolesne i traumatyczne, że nie chce do nich wracać.
Autorce udało się przedstawić relacje we współczesnej rodzinie w sposób ciekawy. Jak łatwo jest osądzać bliźnich nie znając ich doświadczeń. Jak trudno zrozumieć decyzje bliskich. Jak trudno wyobrazić sobie pewne zachowania i wybory z czasów wojny w spokojnym czasie pokoju. 
Wojenny Leningrad i współczesne USA. Rosyjska mentalność kontra amerykański komfort. Dwa światy tak bardzo różne. Trudne do połączenia i zrozumienia.
Ta powieść zmusiła mnie do przemyśleń. Musiało upłynąć wiele dni od zakończenia czytania, abym mogła o tej książce napisać. Ile cierpienia może znieść kobieta? Czy można zapomnieć o piekle, które przeżyło się na ziemi? Czy można zrozumieć przeszłość? Czy tajemnice rodzinne mogą wpływać na przyszłość? 
Mnóstwo pytań i niewiele odpowiedzi.
Do gustu przypadł mi także sposób prowadzenia fabuły. Autorka po troszku uchylała tajemnice z przeszłości powodując u mnie wzmożoną ciekawość. Nie mogłam się oderwać od czytania, bo chciałam się jak najszybciej dowiedzieć jak skończy się ta historia.
A sam opis wojennego Leningradu tak sugestywny, że momentami było mi zimno. Bardzo dobrze oddane realia opisywanych czasów i wydarzeń.

Moim zdaniem ta książka jest dużo lepsza od budzącego zachwyty Słowika. Tutaj w wątku współczesnym mamy trudne relacje rodzinne, a w wątku z przeszłości niewyobrażalne doświadczenia i wybory. 

Polecam wszystkim, którzy lubią historie rodzinne z tajemnicami w tle.

wtorek, 22 października 2019

Wagonem towarowym do wolności. Marek Wyszomirski-Werbart

TYTUŁ: Wagonem towarowym do wolności
AUTOR: Marek Wyszomirski-Werbart,
WYDAWNICTWO: Novae Res
GATUNEK: historyczna
STRON: 440
Data premiery: 2017 rok


Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek

To moje pierwsze spotkanie z autorem. I to jak najbardziej pozytywne.
Nie będę ukrywać, że zaintrygował mnie tytuł i okładka. 
A jak ma się do nich treść?

Autor, rocznik 1943, zadebiutował w 2013 roku książką "Chyba nie mogę Pani posądzić o demonizm. Witkacy".  Jest człowiekiem wielu talentów: filmowiec, alpinista, geolog, grafik, malarz, jubiler. I pisarz. 

Wagonem towarowym do wolności to opowieść o cywilach w czasie drugiej wojny światowej. Ludziach, którzy chcieli żyć i przeżyć w okupowanej Polsce. Katarzyna i jej rodzina muszą zmagać się realiami wojennymi. Mieszkając w Warszawie obserwują powstanie w getcie warszawskim, powstanie warszawskie, ostatnie dni wojny i pierwsze w socjalistycznej ojczyźnie.

I choć na początku wydawało mi się, że język jakim posługuje się autor jest oszczędny i prosty, to wraz z przerzucanymi kartkami, doszłam do wniosku, że to bardzo dobry i celowy zabieg. Bo to o czym czytamy nie wymaga „kwiecistego" słownictwa. Przeżycia bohaterów, ich uwagi, emocje i doświadczenia pokazane zostały bez osądzania. Nic tu nie jest jednoznaczne i czaro-białe. To życie weryfikuje postawy każdego z nich. Stają przed trudnymi wyborami i muszą ich dokonać choć nie zawsze jest to tak proste jak może się wydawać. I po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że bycie dobrym człowiekiem nie zależy od narodowości. 

Ale oprócz wojennej rzeczywistości proponuję zwrócić uwagę na realia pierwszych chwil po wojnie. Socjalistyczna Polska okazuje się zupełnie inna niż oczekiwania osób, które przeżyły wojnę. Wiele z nich zastanawia się nad pojęciem „ojczyzna". Jak żyć, kiedy skończyła się wojna? I jak odnaleźć się w nowej Europie?

Książka jest idealna dla czytelników, którzy uwielbiają powieści inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, z wyrazistymi bohaterami, dobrze odmalowanym tłem historycznym. Powieściami,  które zostawiają człowieka z pytaniami i dają powód do rozważań.


Egzemplarz recenzyjny dzięki uprzejmości Wydawnictwa Novae Res

czwartek, 17 października 2019

Rodzina. Louise Jensen

TYTUŁ: Rodzina
AUTOR: Louise Jensen
WYDAWNICTWO: Burda Publishing Polska
GATUNEK: thriller
STRON: 368
Data premiery: 18 września 2019 


Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie ksiażek



To moje czwarte spotkanie z autorką i kolejne udane.
Za mną już „Prezent" i „Surogatka", „Randka". „Siostra" czeka już na czytniku. 
Jensen mogę zaliczyć do moich ulubionych autorek.
Choć z jej książkami mam problem: trudno napisać cokolwiek o fabule, by nie zdradzić istotnych faktów. I nie zepsuć frajdy potencjalnemu czytelnikowi.

Przed przystąpieniem do lektury należałoby się zastanowić co dla nas znaczy słowo „rodzina". Jest to istotne w kontekście fabuły tej książki. Czym dla Ciebie jest rodzina? Grupą osób powiązaną krwią? Podstawową komórką społeczną? Zbiorem osób, którą cechuje więź formalna, materialna czy uczuciowa? Polecam chwilę na zastanowienie.

Nie będę streszczać fabuły. W innych miejscach możecie to znaleźć.
Napiszę tylko o tym, co przykuło moją uwagę.

Narracja prowadzona z punktu widzenia kilku osób. Raz patrzymy na sytuację z perspektywy córki, a raz matki. Lubię ten zabieg w thrillerach, bo pozwala szerzej spojrzeć na omawiane wydarzenia.

Świetnie wykreowany klimat zamkniętej społeczności. Niewielka przestrzeń, kilkoro ludzi, każdy z problemami. Charyzmatyczny lider, zdyscyplinowani współtowarzysze i wspólna idea.

Atmosfera tajemniczej farmy jest bardzo dobrze przedstawiona. Duży dom, lasy wokół, brak kontaktu ze światem zewnętrznym. Nocne światło, wiatr uderzający w dach, deszcz zacinający w okno, ogrodzenie pod prądem, wysoki ogradzający mur, tajemnicze zabudowania nieużywane od lat. Wszystko to razem tworzy ciekawe tło.

Rodzina jako temat przewodni. Dlatego polecałam wcześniej uwadze. Matka i córka. Córka i ojciec. Relacje, które są bardzo skomplikowane. A tajemnica goni tajemnicę. Każdy z członków rodziny ma jakąś. Ale nie chce jej ujawnić. Do czego to wszystko prowadzi? 

Fabuła poprowadzona tak, że wraz z przerzucanymi kartkami odkrywamy pomału kolejne sekrety, które zmieniają odbiór faktów. Co zmienia też nasze postrzeganie bohaterów. Autorce udało się rozbudzić moją ciekawość tak, że przez cały czas lektury zastanawiałam się co jest prawdą, a co nie. Zaskakujące zwroty akcji powodowały u mnie przyspieszone bicie serca.

Zwróciłam także uwagę na temat manipulacji. Jak łatwo, okazując fałszywą empatię i mówiąc to, czego chce wysłuchać druga osoba, kierować innymi osobami i wmawiać im pewne „prawdy". Zaprawdę zaskakujące. Jak łatwo.

Podsumowując: świetny thriller, z dobrze wykreowaną atmosferą tajemniczości i niedomówień, świetnie poprowadzoną fabułą i ciekawie poruszoną tematyką rodziny jako zbiorem relacji pomiędzy jej członkami.

Polecam.

Kruchy lód. Krzysztof Bochus

    TYTUŁ :   Kruchy lód AUTOR :  Krzysztof Bochus  WYDAWNICTWO : Skarpa Warszawska GATUNEK:  kryminał STRON : 368 DATA PREMIERY:  13 marca ...