Książkowe podsumowanie 2022 roku

 

                      Kompleksowe podsumowanie czytelniczego 2022 roku

                                                                 

Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek

W 2022 roku przeczytałam 144 książki. Nie o wszystkich pisałam na blogu. Postów było 64, książek znacznie więcej, bo w niektórych pisałam o więcej niż jednej książce. Co roku wybieram Książkę Roku. W tym będzie nie jedna lektura, a czterotomowy cykl litewskiej pisarki. I choć dwa pierwsze tomy przeczytałam w poprzednim roku, to jednak cała te seria zrobiła na mnie takie wrażenie, jak żadna inna książka. I dopiero po przeczytaniu całej tetralogii doceniłam ją w pełni.

Książka Roku 2022 

Cykl Silva Rerum Kristina Sabaliauskaitė. 

Za stworzenie historii, której nie chciało się opuszczać. 

https://izawlabiryncieksiazek.blogspot.com/2020/01/silva-rerum-silva-rerum-ii-kristina.html

https://izawlabiryncieksiazek.blogspot.com/2022/12/silva-rerum-iii-silva-rerum-iv-kristina.html

Moje Najlepsze z Najlepszych w 2022, czyli TOP NAJ (w przypadkowej kolejności)

* Schronisko, które przestało istnieć. Sławomir Gortych

  Za rewelacyjny debiut dzięki, któremu chce się wyjechać w opisywane rejony.

* Porządek dnia. Eric Vuillard

  Za pokazanie, że literatura faktu może być fascynująca.

* Historia społeczna Trzeciej Rzeszy. Richard Grunberger

  Jak wyżej. Za pokazanie, że literatura faktu może być fascynująca

* Katharsis. Maciej Siembieda

  Za niezmiennie od la tworzenie powieści zapierających dech w piersiach.

* Empuzjon. Horror przyrodoleczniczy. Olga Tokarczuk

  Za klimat i wrażliwość, którymi zachwycam się od lat.

* Niepowinność. Paweł Radziszewski

   Za stworzony klimat oraz wrażliwość i sentymentalny powrót do lat dzieciństwa.

* Akuszerki. Sabina Jakubowska

   Za stworzenie cudownej historii kobiet i świetną lekcję historii.

* W ogrodzie bestii. Erik Larson

   Za świetne pokazanie przemian tak w ludziach, jak i w państwie.

* Życie za wszelką cenę. Lisa Genova

   Za wywołanie u mnie mega wielkiego poczucia wdzięczności, za to co mam. 

* Światłość i mrok. Małgorzata Niezabitowska 

   Podobnie jak w Silva Rerum: za stworzenie historii, której nie chciało się opuszczać.

* Ludzie sierpnia. Sergiej Lebiediew

   Za bardzo dobre połączenie historii i filozofii, które zmusza do przemyśleń.

O wszystkich wymienionych wyżej książkach można poczytać na blogu (wpisując nazwisko autora lub tytuł w lupkę). 

Wszystkiego najlepszego czytelniczego w 2023 roku.

Empuzjon. Horror przyrodoleczniczy. Olga Tokarczuk

 

TYTUŁ: Empuzjon. Horror przyrodoleczniczy

AUTOR: Olga Tokarczuk

WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie

GATUNEK: Horror przyrodoleczniczy

STRON: 391

DATA PREMIERY: 1 czerwca 2022

Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek

Twórczość Pani Tokarczuk poznałam ponad 10 lat temu, zanim zrobiło się o Niej głośno i dostała Nobla. Przeczytałam kilka Jej książek i niezmiennie pozostawałam pod wrażeniem. Moja wyobraźnia i ciekawość ścigały się w drodze do tej książki.

Co może być ciekawego w sanatorium? To pierwsze pytanie, które mi się nasunęło, kiedy przeczytałam opis fabuły. Młody Mieczysław Wojnicz, student ze Lwowa, przybywa do sanatorium leczyć chorobę płuc. Jest rok 1913. Uzdrowisko Görbersdorf znane jest w Europie z leczenia chorób piersiowych i gardlanych, w tym gruźlicy. Powtórzę pytanie: cóż może być ciekawego w sanatorium? Ano może. Tokarczuk stworzyła klimat, który nie pozwala odłożyć książki. Panowie poddają się zabiegom, spożywają posiłki, spacerują i udają, że im się nie nudzi. Prowadzą różne dysputy na tematy wszelakie, wspominają, planują przyszłość zakładając skuteczność prowadzonych w sanatorium terapii. 

Pensjonat dla Panów, jego mieszkańcy i otaczająca przyroda wraz z regionalnymi opowieściami są miejscem, w którym mogą zdarzyć się rzeczy, które trudno objąć rozumem.

Przyroda jest w książkach Noblistki bardzo ważna. Tak jest też tutaj. Nie mogę pisać nic więcej, by nie zepsuć frajdy z czytania. Natura jest jedną z bohaterek tej powieści.

Drugim są kobiety. I choć występują w samej fabule w ilościach znikomych, to za to w opowieściach kuracjuszy są stale obecne. Aż trudno uwierzyć, że niektóre poglądy wygłaszane w 1913 roku są aktualne do dziś. Polecam uwadze, ku przemyśleniu.

Trzecim bohaterem, choć w tle, jest klimat Sokołowska. Bo tak będzie nazywać się ta miejscowość po drugiej wojnie światowej. Niepewność, strach, niedopowiedzenia, niewyjaśnione wydarzenia, ciemny las, legendy i dawne historie. To wszystko tworzy nastój grozy i tajemnicy.

I na samym końcu jest Mieczyś, jak nazywają Wojncza rodzice. Jest przedstawicielem swojego pokolenia, sumą obaw i planów studentów oraz skutkiem lwowskiego wychowania.

I do tego wszystkiego cała historia opisana jest piękną polszczyzną, czasami skłaniającą do refleksji, a czasami do uśmiechu. Różnica zdań i poglądów, którą odczuwałam pomiędzy mną, czytelnikiem, a autorką kompletnie mi nie przeszkadzała, a wręcz zachęcała do wielu przemyśleń. Choć i tak w większości poglądy mamy zbieżne. 

A, zapomniałabym o zakończeniu. Zaskakujące i nieoczywiste, otwarte, ciekawe i długo niedające o sobie zapomnieć. Czyli takie, jak lubię.

Jestem fanką autorki, więc nie jest obiektywna. Kto mi nie wierzy, niech przeczyta, a kto wierzy, to niech też przeczyta. 

Polecam. Do powolnej degustacji.

Czuły narrator. Olga Tokarczuk

 

TYTUŁ: Czuły narrator

AUTOR: Olga Tokarczuk

WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie

GATUNEK: literatura współczesna

STRON: 304

DATA PREMIERY: 12 listopada 2020

Polscy laureaci literackiej Nagrody Nobla to Henryk Sieniewicz, Władysław Reymont, Czesław Miłosz, Wisława Szymborska i Olga Tokarczuk. Wymieniam tylko tak, dla przypomnienia. 

W wierszach Szymborskiej byłam zakochana, twórczość Panów znam.

Nic dwa razy. Wisława Szymborska

...

Żaden dzień się nie po­wtó­rzy,
nie ma dwóch po­dob­nych nocy,
dwóch tych sa­mych po­ca­łun­ków,
dwóch jed­na­kich spoj­rzeń w oczy.

...

To jeden z moich ukochanych wierszy Szymborskiej. Ale bardzo mi on pasuje do tego, o czym pisze Tokarczuk. Żyjemy raz i doceniajmy to życie takim, jakie jest. Żyjmy pełnią życia. Kochajmy. 

Postanowiłam mieć na półce książkę kolejnej Noblistki z mową noblowską, esejami i wykładami. Wiedziałam co mnie czeka, bo samą galę wręczenia nagrody i przemówienie Pani Olgi oglądałam na żywo. 

Jest to pierwsza książka po otrzymaniu tak ważnej nagrody. Twórczość Tokarczuk znałam już z poprzednich lektur, takich jak chociażby Księgi Jakubowe czy Prowadź swój pług przez kości umarłych. 

I choć różnimy się w wielu kwestiach czy poglądach, to czytałam z wielką przyjemnością. W wielu punktach mamy podobne spojrzenie na świat i zbliżoną wrażliwość. Do tego piękny styl i dopieszczone słownictwo spowodowało, że delektowałam się bardzo powoli, jak pysznym deserem. Pani Olga troszkę się nam, czytelnikom, odsłania. Pisze o antropologii, psychologii, literaturze, filozofii, kulturze, historii i osobistych doświadczeniach. 

Dla mnie dużym plusem jest też to, że nie trzeba czytać po kolei. Można wybierać ten tekst, na który ma się akurat ochotę. Można sobie nad nim podumać i posnuć osobiste refleksje.

Chylę głowę przed Autorką. Cieszę się, że mogłam przeczytać tę książkę. Zmusza ona do myślenia o rzeczach, o których na co dzień nie mam czasu się zastanowić.

Polecam.