środa, 1 stycznia 2020

Podsumowanie spotkań z audiobookami w 2019 roku

Podsumowanie spotkań z audiobookami w 2019 roku



Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek


Na podium bezapelacyjnie lądują audiobooki. To moje odkrycie 2017 roku. 
Dzięki audiobookom sprzątanie czy prace w ogrodzie nabierają innego wymiaru  
Nie było osobnych wpisów na blogu, więc postanowiłam napisać o nich tutaj.
Rok 2019 jest moim rokiem pod znakiem wyzwania: wracam do klasyki albo odkrywam klasykę literatury 😊 A żeby nie było za łatwo, to klasyka ma być w formie audiobooka. 

1. Charlie i Fabryka Czekolady Roald Dahl. Audiobook, czyta Wojciech Żołądkowicz 😍

2.  Alicja w krainie czarów Lewis Carroll. Audiobook, czyta Joanna Pach-Żbikowska.
O ile i Charlie i Wojciech Ż. mnie zachwycili, to ani Alicja, ani pani Joanna zupełnie mnie nie przekonały.

3. 451° Fahrenheita Ray Bradbury. Audiobook. Czyta zespół lektorów.

4. Lśnienie Stephen King. Audiobook. Czyta zespół lektorów.
Jestem zachwycona 451° Fahrenheita. Z wielkim bólem słuchałam o niszczeniu książek. Książki jako zło 🙄 I może książka ta nie zrobiłaby na mnie takie wrażenia, gdyby nie to, że została wydana po raz pierwszy w 1953 roku. W moim odczuciu wręcz prorocza. I rewelacje nagrany audiobook.
Z panem Kingiem znowu mam kłopot. Kolejne podejście to jego twórczości i ponownie jestem zawiedziona. Nie rozumiem fenomenu. Choć sam audiobook ze świetnymi efektami dźwiękowymi naprawdę bardzo dobry.

5. Głód Alma Katsu.
Audiobook, czyta Roch Siemanowski.

6. Zabić drozda Harper Lee
Audiobook, czyta Joanna Koroniewska.
Niestety, książki nie dla mnie.
Jak wykazuje moje doświadczenie Ameryka 
i jej problemy do mnie nie przemawiają.
Zdecydowanie wolę Europę i jej dylematy.

7. Wojna i pokój Lew Tołstoj. Tomy 4
Audiobook. Czyta Marcin Popczyński. Czas trwania 55 godzin, 41 minut.
I cóż mogę napisać? Tołstoj wielkim pisarzem jest, a Popczyński wykonał kawał dobrej roboty.
Niech najlepszą rekomendacją będzie to, że nie wiem, kiedy minęło mi to 55 godzin słuchania.

8. Zbrodnia i kara Fidor Dostojewski
Audiobook, czyta Filip Kosior. Czas trwania 21 godzin.
Jestem zachwycona.

9. Świat równoległy Tomek Michniewicz
Audiobook. Czyta Krzysztof Gosztyła.
Czas trwania 9 godzin.
Zbiór reportaży z podróży autora. Każdy trochę inny, ale każdy na swój sposób poruszający.
Mnie najbardziej zadziwił reportaż o Pakistanie. Jakże to inny kraj niż kreują go media.

10. Nędznicy Wiktor Hugo
Audiobook. Czyta Marek Walczak.
Czas słuchania ponad 55 godzin.
Do wersji papierowej miałam kilka podejść i poległam. Zbyt niecierpliwa jestem 🙈
Za to audiobooka wysłuchałam z przyjemnością. Pan lektor spisał się znakomicie.
Jestem pod wrażeniem pióra Autora.

11. Co nas nie zabije David Lagercrantz
Część 4 sagi Millenium. Audiobook. Czas trwania 18 godz. 33 minuty, czyta Adam Bauman

12. Mężczyzna, który gonił swój cień David Lagercrantz
Część 5 sagi Millenium. Audiobook. Czas trwania 14 godz. czyta Adam Bauman

13. Ta, która musi umrzeć David Lagercrantz
Część 6 sagi Millenium. Audiobook. Czas trwania 11 godz. 46 minut, czyta Adam Bauman.
Po tę sagę sięgnęłam dlatego, że bardzo często była chwalona, ale też tyle samo krytykowana. Chciałam sprawdzić o co ten cały szum. Sprawdziłam. I mój wniosek jest taki: David to nie Stieg i o tym należy pamiętać czytając tę sagę. Ja całość uważam za udaną i polecam czytać/słuchać nie porównując obu autorów. Zdecydowanie mogę się zaliczyć do fanów Millenium.

14.
 Mistrz i Małgorzata
Michaił Bułhakow
Audiobook. Czas trwania 20 godzin, 30 minut, czyta Adam Ferency.
Książka wysłuchana w ramach mojego osobistego wyzwania: "Powrót do klasyki, ale w audiobooku".
Pozostaję w zachwycie.

15. Król  Szczepan Twardoch
Audiobook, 14 godzin, 5 minut, czyta Maciej Stuhr.
Moje pierwsze spotkanie z autorem oraz z lektorem.
Kłaniam się obu panom nisko 😍
Twardoch ujął mnie wrażliwością i inteligencją oraz tym, jak świetnie posługuje się słowem, a to, w jaki sposób Stuhr przedstawił tę historię, to jest mistrzostwo świata 😍   

16.
 Królestwo
Szczepan Twardoch 
Audiobook, 11 godzin, 7 minut, czyta Maciej Stuhr, Agnieszka Grohowska, Ewa Abart
Drugie spotkanie z Autorem i kolejne udane.
Pozostaje pod wrażeniem stylu, zmysłu obserwacji i wiedzy autora.

17. Blackout. Marc Elsberg
Audiobook, czas trwania 23 godziny, 34 minuty, czyta Jakub Wieczorek.
Pierwsze spotkanie z autorem i lektorem.
Baaardzo udane
Wyobraź sobie, że na KILKANAŚCIE dni zostaje wyłączony prąd w CAŁEJ Europie.
Duże plusy za zrozumiałe przedstawienie zawiłych tematów energetycznych i skłonienie mnie do wielu przemyśleń na temat roli prądu w życiu przeciętnego człowieka. I brak nudy. Słuchałam z dużym zainteresowaniem. Tak dużym, że nawet umyłam okna 🙈🤭
Przypadł mi do gustu sposób przedstawienia tej historii.

18. Helisa: oni nas zastąpią Marc Elsberg
Audiobook, czas trwania 17 godzin, 37 minut, czyta Jakub Wieczorek.
Kolejne udane spotkanie z duetem Elsberg-Wieczorek.
W tej powieści Elsberg przedstawia: tematykę badań i modyfikacji genetycznych, ukazuje potęgę nauki, snuje rozważania nad istotą człowieczeństwa i podaje to wszystko w sposób ciekawy i skłaniający do refleksji.

19. Zero. Marc Elsberg.
Audiobook, Czyta Tomasz Sobczak. Czas trwania: 13 godzin, 53 minuty.
Kolejna, po Black out i Helisie, książka Elsberga, która mnie mocno wciągnęła. Dałam się ponieść tej historii, doceniam wątek edukacyjny i cieszę się, że autor skłonił mnie swoją opowieścią do wielu przemyśleń.
Polecam szczególnie tym, którzy nie wyobrażają sobie życia bez internetu.

20. Chciwość: na co byłoby Cię stać? Marc Elsberg
Audiobook, 11 godz. 22 minut, czyta Andrzej Ferenc.
To już ostatnia książka tego autora wysłuchana przeze mnie. Tu tematem przewodnim są pieniądze. Ze wszystkich czterech: Zero, Blackout, Helisa i Chciwość, ta podobała mi się najmniej. Ale i tak oceniam ją jako bardzo dobrą. Do mnie najbardziej przemówiła książka Blackout.
Podsumowując książki Elsberga mogę napisać, że to świetna sensacja z bogatym wątkiem edukacyjno-refleksyjnym. Świetnie się słucha, a potem jest o czym myśleć.

21. Kwiaty dla Algernona Daniel Keyes
Audiobook, czas trwania 8 godzin, 44 minuty, czyta Maciej Kowalik.
Jestem zaskoczona. Bardzo mi przypadła do gustu. A ja przecież nie lubię science fiction. Porusza tak wiele tematów, że teraz mam o czym myśleć. A to bardzo lubię w książkach. Co znaczy być innym? Co znaczy być niepełnosprawnym? Czy eksperymenty mają jakieś granice? Mnóstwo pytań.
I brawa dla lektora 👏

22. Solaris. Stanisław Lem.
Audiobook, czas trwania 7 godzin, 56 minut.
Jest to audiobook z serii Superprodukcje Audioteki, a czyta zespół lektorów.
To moje trzecie spotkanie z Lemem.
Żałuję tylko, że wcześniej nie podjęłam próby spotkania z Mistrzem. Jestem zachwycona. I treścią książki, i realizacją audiobooka. Faktycznie: superprodukcja!

23. Filip. Leopold Tyrmand
Audiobook, czas trwania 6 godzin, 14 minut, czyta zespół lektorów.
Przedstawiony w tej książce międzynarodowy zespół kelnerów w hotelu we Franfurkcie nad Menem w 1943 roku przypomina trochę biblijną wieżę Babel. Różnorodność narodowa, wyznaniowa, ideologiczna i każda inna. Jest to zupełnie inny obraz drugiej wojny światowej niż znałam do tej pory. To spojrzenie na wojnę oczami młodego chłopaka, który chce żyć i bawić się.
Dodam tylko, że autor jest rewelacyjnym obserwatorem rzeczywistości. Niektóre spostrzeżenia aktualne są do dziś.
I do tego rewelacyjnie nagrany audiobook!

Podsumowując: Bardzo polecam tę formę poznawania literatury.

wtorek, 31 grudnia 2019

Będę Cię szukał, aż Cię pokocham. Krzysztof Koziołek

TYTUŁ: Będę Cię szukał, aż Cię pokocham
AUTOR: Krzysztof Koziołek 
WYDAWNICTWO: Manufaktura Tekstów
GATUNEK: thriller 
LICZBA STRON: 
DATA PREMIERY: 25 listopada 2019




Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek




To druga z trzech części z cyklu Będę Cię. Po lekturze pierwszej, Będę Ci szukał, aż Cię odnajdę, z wielkim zaciekawieniem sięgnęłam po kolejną. A ponieważ pierwsza część była dla mnie bardzo dużym zaskoczeniem i wyjściem ze strefy czytelniczego komfortu, to postanowiłam objąć tę książkę swoim patronatem. Na dowód tego, że na takie wyjścia warto się decydować.

Po raz kolejny spotykamy naszych młodych bohaterów: Inę, Wallego i Kesję. Oraz Sarę Bednarz i Andrzeja Sokoła. 
I po raz kolejny autor udowodnił, że potrafi łączyć różne gatunki i rozbudzić tak ciekawość czytelnika, że książka prawie sama się czyta.
Ponieważ o tej części mogę napisać bardzo podobnie jak i o poprzedniej, to ograniczę się tylko do wypunktowania.
Występują tu elementy sensacji: akcja goni akcję, a niespodziewane jej zwroty są zaskakujące i interesujące.
Pojawiają się elementy science-fiction. Chociaż nie jestem do końca przekonana czy one takie są w 100%. W tak szybko zmieniającym się świecie to co dziś jest fikcją, jutro może okazać się rzeczywistością.
Imponuje mi wiedza autora w pewnych tematach o których tu nie napiszę, żeby nie spojlerować, ale także umiejętność przekazania tej wiedzy w sposób prosty i ciekawy.
Jest też intryga, która wciąga i wzbudza niepokój z zaciekawieniem.
W trakcie czytania autorowi udało się wzbudzić we mnie pewien rodzaj napięcia i refleksji jednocześnie.
Wątek uczuciowy spodoba się wielu czytelnikom. Jest istotny dla fabuły, ale mnie podobał się najmniej w całej tej powieści. 
I tak jak napisałam w polecajce na okładce książki: jest to idealna lektura dla fanów serialu "Z archiwum X" i pozycji spod pióra Dana Browna. Jest to świetne połączenie powieści sensacyjnej, przygodowej oraz thrillera z elementami fantastyki i zaskakującego romansu.

Gorąco namawiam na przeczytanie. 
Bo ja jestem przykładem, że pomimo tego, że książka zawiera elementy za którymi nie przepadam jak np. fantastyka, to okazała się wspaniałą rozrywką.

Polecam.

poniedziałek, 30 grudnia 2019

Kurier z Toledo. Wojciech Dutka

TYTUŁ: Kurier z Toledo
AUTOR: Wojciech Dutka
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Lira
GATUNEK: literatura piękna
STRON: 352
Data premiery : 4 września 2019 rok
CYKL: Antoni Mokrzycki (tom 1)


Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek


Kurier z Toledo to kolejna książka, po Czerni i purpurze, tego autora, która przypadła mi do gustu.
I choć byłam pełna obaw, kiedy ją zaczynałam czytać, to jednak wszystko skończyło się dobrze.

Przedstawiam głównego bohatera: Hrabia Antoni Mokrzycki, lat 28, absolwent UW, studiował literaturę hiszpańską i historię, pracownik MSZ, zaręczony z Moniką Skirmuntówną absolwentką wydziału malarstwa we Lwowie. Ma swoją tajemnicę w postaci żydowskiej kochanki. 
Jest rok 1936 i Antoni zostaje wysłany z ramienia rządu do Hiszpanii. Ma tam tajną misję obserwacyjną. Zostawia Polskę i wyjeżdża. Tam wpada w wir wydarzeń, poznaje znane z historii osobistości i spotyka na swojej drodze niezwykłego chłopca o imieniu Teo. Jak się skończy ta historia? 
Tyle jeśli chodzi o fabułę.

Dla mnie ta powieść ma trzy płaszczyzny na które zwróciłam uwagę.

Warstwa historyczna. Poznajemy wojnę w Hiszpanii. Autor w sposób prosty i przystępny kroi tło dla pozostałych warstw. Umiejętnie wplata w fabułę i nie nudzi ani na chwilę. Ja z dużym zainteresowaniem przybliżałam sobie historię tego słonecznego kraju. Wiele razy zdarzyło się mi przystanąć podczas czytania i pomyśleć, że nie ma gorszego rodzaju wojny jak wojna domowa. Brat przeciwko bratu. 

Warstwa szpiegowsko-sensacyjna. Dużo się dzieje: są tajni agenci, wywiad, kontrwywiad i polityka.
Jest wiele ciekawych zwrotów akcji, pościgi, nieoczekiwane zbiegi okoliczności i zaskakujące spotkania. Czyli nudy nie ma.

Warstwa uczuciowa. Ta część historii najmocniej do mnie trafiła. Nie polubiłam Mokrzyckiego. Od samego początku drażnił mnie swoim wygodnictwem i egoizmem. Ale od momentu, kiedy poznał Teo i wszystko się zmieniło. Zaczęłam się zastanawiać co zrobi. Czy porzuci lekkie życie w Warszawie i pozostanie pod iberyjskim słońcem? Czy potraktuje hiszpańskie uczucie jako przygodę i wróci w warszawski świat konwenansów? Tutaj snuło mi się mnóstwo pytań i wątpliwości. 

Autorowi udało się świetnie spleść te trzy płaszczyzny i stworzyć ciekawą opowieść. Mnie najbardziej urzekło pięknie odmalowane tło historyczne i losy uczucia, które bez względu na wybór bohatera nie będzie miało dobrego zakończenia.
Książka ta poruszyła wiele ciekawych tematów i skłoniła mnie do wielu refleksji. Nad własnym krajem, nad podziałami politycznymi, nad patriotyzmem, ale także nad miłością i trudnymi decyzjami. Wiele powodów do rozmyślań. A to bardzo cenię w książkach.

I cieszy mnie fakt, że jest to pierwsza z trzech części wojennej trylogii. Czekam już na Kuriera z Teheranu i  Kuriera z Tivoli. 

Polecam :)

Egzemplarz recenzyjny dzięki uprzejmości Wydawnictwa Lira 

niedziela, 29 grudnia 2019

Dług krwi. Grzegorz Gołębiowski {RECENZJA PRZEDPREMIEROWA}

TYTUŁ: Dług krwi
AUTOR: Grzegorz Gołębiowski
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Novae Res
GATUNEK: kryminał
STRON: 277
Data premiery: 8 stycznia 2020







To już moje trzecie spotkanie z twórczością tego autora. Po Cieniu przeszłości i Dziedzictwie sięgnęłam po najnowszą książkę. Czy pan Grzegorz trzyma poziom? Czy pozostanę fanką czy może już się pożegnamy? Takie pytania towarzyszyły mi w momencie rozpoczynania lektury.

W tym kryminale przeplatają się dwa wątki: jeden, nazwijmy go, policyjny, a drugi państwa Floriańskich. W tym pierwszym pojawia się trup, syn znanego przedsiębiorcy, a potem następny nieboszczyk. Mordercy szuka para policjantów: starszy aspirant Jakub Luty i aspirant Daniel Borowczak. Co łączy obie ofiary? Jakie były motywy zabójstw? Czy te morderstwa mają coś wspólnego z przeszłością?
W drugim wątku poznajemy życie i kulisy pracy tej znanej z poprzednich książek pary. Adam jest genealogiem i odszukuje na zlecenia rodzin zapomnianych członków familii. Anna jest specjalistką od cyberbezpieczeństwa i pomaga różnym instytucjom unikać cyberzagrożeń.
A co połączy oba te wątki? Czy Adam z Anną spotkają się z Jakubem i Danielem? Czy autorowi uda się wszystko zgrabnie spiąć w ciekawe zakończenie? I co może nas, czytelników, jeszcze zaskoczyć?

I choć książka ta jest zakwalifikowana jako kryminał, to ja jednak skupiłam się na tym drugim wątku. Nie chcę przez to powiedzieć, że to zły kryminał. Nic z tych rzeczy! 
Kryminał bardzo dobry. Są trupy, jest policja poszukująca sprawcy. Autor podsuwa mnóstwo tropów, rozbudza ciekawość, aby zaskoczyć zakończeniem. Nie mam nic do zarzucenia.
Mnie zainteresowała warstwa niekryminalna, a dokładnie pisząc genealogia i psychogenealogia oraz temat cyberbezpieczeństwa.
O genealogii czytałam już w poprzednich książkach autora. Tutaj poruszył temat kompletnie mi nieznany: psychogenealogia. Tak ciekawie się Gołębiowski rozpisał, że aż musiałam doczytać w necie. Jeśli zamiarem pisarza było zwrócenie uwagi na to narzędzie badaczy, to mu się świetnie udało. Znalazłam wypowiedź dr Anny Tyboń na ten temat, która świetnie wszystko tłumaczy:

Psychogenealogia To połączenie dwóch słów – psyche (dusza, nasze życie psychiczne) i genus (nasza tożsamość, nasz ród, nasze miejsce). Jest to narzędzie, dzięki któremu badamy życie naszych przodków. Bada się nie tylko daty, imiona, wydarzenia, ale też wzajemne więzi, choroby, tajemnice rodzinne, ważne wydarzenia. Co ważne, przede wszystkim – największy wpływ ma to, co jest ukryte, o czym się głośno nie mówiło.

Temat ten okazał się ciekawy i skłaniający do refleksji. Tak samo jak informacje z zakresu genealogii i bezpieczeństwa w internecie.
Obie profesje Floriańskich są ciekawie przedstawione i jest tyle informacji ile potrzeba, żeby zanęcić ciekawskich czytelników do dalszych poszukiwań. A tym mniej wymagających zaspokoić ciekawość.
Jest też tu ważny wątek edukacyjny o którym nic nie napiszę. Zalecę tylko odszukanie go w tekście.
I czytajcie z uwagą, tu wszystko ma znaczenie.
Znalazłam tylko dwa minusy. Jednym jest motyw romansowy. Ale proszę się nie zrażać. Ja już tak mam. Nie lubię i już.
A drugim minusem są częste powtórzenia. Mnie szczególnie raziły tego typu: starszy aspirant Jakub Luty i aspirant Daniel Borowczak, starszy aspirant Jakub Luty i aspirant Daniel Borowczak. Ale może ja mam skrzywienie i przesadzam? Sami oceńcie.

Podsumowując: pozostaję fanką autora. W warstwie kryminalnej było interesująco i wciągająco, a w warstwie niekryminalnej powiało świeżą tematyką i ciekawym spojrzeniem na pewne tematy. Autor tak to wszystko przedstawił i uwikłał, że po zakończeniu lektury dalej o niej myślałam. A to bardzo lubię.

Polecam.


Egzemplarz recenzyjny dzięki uprzejmości Wydawnictwa Novae Res


Piekło ocalonych. Elżbieta Isakiewicz

 TYTUŁ: Piekło ocalonych
AUTOR: Elżbieta Isakiewicz 
WYDAWNICTWO: Państwowy Instytut Wydawniczy
GATUNEK: wspomnienia/na faktach
STRON: 426
DATA PREMIERY:  30 września 2019 roku










Ta książka porusza tematykę po którą najchętniej sięgam. Okres drugiej wojny światowej, a szczególnie Holocaust jest mi szczególnie bliski. Cały czas próbuję zrozumieć jak mogło dojść do takiej eksterminacji ludzi w XX wieku. Zgłębiam ten problem od ponad ćwierćwiecza i nadal nie znalazłam odpowiedzi.

Autorka przedstawiała 22 wspomnienia polskich Żydów, którym było dane przeżyć Zagładę. 
Przeżyli dzięki pomocy innych ludzi, przypadkom, dobrym decyzjom czy zbiegom okoliczności? 
Każda z tych historii jest inna. Jedne są rozbudowane, inne są jakby tylko przebłyskiem wspomnień.
Wszystkie one pokazują, że bycie dobrym człowiekiem nie zależy od narodowości. Raz Polak przechował w stodole, a raz Ukrainiec odwrócił głowę i udawał, że nie widzi. A innym razem Polak doniósł na Gestapo, a Niemiec strzelił bez zastanowienia. Ile osób, tyle sumień.

W tych retrospekcjach polscy Żydzi pokazują relacje polsko-żydowskie w czasie wojny. Polaków dzięki którym było dane im przeżyć. I którzy po wojnie, dzięki Ocaleńcom, dostali medal Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. I z którymi utrzymywali, w miarę możliwości, dalsze kontakty po wojnie.

Zbiór tych wspomnień wzrusza, skłania do myślenia i pobudza do refleksji. 
Nam, współczesnym, łatwo jest teraz oceniać. Mamy jedzenia pod dostatkiem, dach nad głową i żadnych egzystencjonalnych zagrożeń. A w czasie wojny za ukrywanie Żyda groziła śmierć całej rodzinie, a czasami nawet całej kamienicy. Czy mając tę wiedzę zaryzykowałabyś Polko życie swoich dzieci, by ratować życie dzieci żydowskich? Czy twoje serce okazałoby się zimne i zamknęłabyś drzwi przed żydowską rodziną? 
Ja nie umiem sobie wyobrazić takich sytuacji. Nie oceniam. Mogę się tylko domyślać co czuły obie strony tego dramatu. 

Autorka zebrała historie, o których nie możemy zapomnieć. Dołożyła zdjęcia świata i ludzi, których już nie ma. Czasami te wspomnienia wydają się „suche" i bez emocji, a czasami łzy same napływały do oczu w trakcie czytania. Ilu ludzi, tyle wrażliwości. A ja cały czas zastanawiałam się o co chodzi z tym piekłem w tytule. Przecież przeżyli. Ale czy do końca jest to powód do radości? Polecam zwrócić na to uwagę.

Książka bardzo ważna. Coraz mniej świadków tamtych wydarzeń. Warto przeczytać.

Polecam.

piątek, 27 grudnia 2019

W żywe oczy. JP Delaney


  TYTUŁ: W żywe oczy
AUTOR: JP Delaney
WYDAWNICTWO: Otwarte
GATUNEK: thriller psychologiczny
STRON: 424
DATA PREMIERY: 5 września 2018 roku


Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek




Jak to mówią? Do trzech razy sztuka? To już moja trzecia książka tego autora. Za mną Lokatorka i Perfekcyjna żona. I tą autor dołącza do moich ulubionych pisarzy.

Napiszę krótko:
Fabuła poprowadzona tak, że nie wiadomo czego się spodziewać za kilka kartek.
Bohaterka na początku książki momentami mnie irytowała, ale później okazało się, że to wszystko ma znaczenie.
Autor tak przedstawia fakty, że momentami nie wiedziałam co jest prawdą, a co kłamstwem.
Ciekawie pokazany świat aktorski i teatr od „zaplecza".
Ja zwróciłam uwagę na świetne wplecione wiersze z tomu Kwiaty zła Charles’a Baudelaire’a wydanego po raz pierwszy w 1857 roku. Sama kiedyś zaczytywałam się w tych wierszach. Autor wykonał świetną robotę. Aż mam chęć powrócić to tego poety.
Podobała mi się też atmosfera niepewności i zaciekawienia jaką stworzył JP Delaney.
Do gustu przypadła mi też kreacja bohaterów. Wielowątkowe i interesujące.
Zakończenie zaskakujące.

Podsumowując: polecam.

A czy kłamałam Ci w żywe oczy czy napisałam prawdę, to już musisz sprawdzić sam. 😉

wtorek, 17 grudnia 2019

Perfekcyjna żona. JP Delaney


  TYTUŁ: Perfekcyjna żona
AUTOR: JP Delaney
WYDAWNICTWO: Otwarte
GATUNEK: thriller psychologiczny
STRON: 400
DATA PREMIERY: 18 września 2019


Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek


To moje drugie spotkanie z autorem i tak samo udane jak poprzednie. Lokatorka wessała mnie swoją tematyką i spowodowała kołowrotek myśli. I w tym przypadku nie było inaczej.

Fabuła może wydawać się banalna, ale tak nie jest. Abby budzi się w szpitalu po długoletniej śpiączce. Jest skołowana i nic nie pamięta. Ale jest przy niej mąż, technologiczny wizjoner i właściciel firmy innowacyjnej w zakresie robotyki. Wraca do domu i zastaje w nim synka. Dziecko wyjątkowe, bo autystyczne. Abby próbuje wrócić do normalnego życia. Wraz z upływającymi dniami coś jej nie pasuje i nie daje spokoju. Zaczyna drążyć swoje wspomnienia i bacznie obserwować rzeczywistość.
Co z tego wyniknie? 

Autor poruszył w swej książce wiele ciekawych tematów. 
Miłość męża do żony tak wielka, że postanawia przywrócić ją do życia za pomocą techniki. Stworzyć cobota, który będzie wyglądać i myślał jak żona. Ale czy jest jeszcze miłość czy może obsesja? A może sposób na idealnego małżonka?
Tom jest wyjątkowym facetem. Jest twórcą i projektantem zajmującym się robotami, ale też marzycielem wybiegającym w przyszłość. Przynajmniej na początku tak to wygląda. I do tego kochającym mężem i oddanym ojcem. Ale im dalej kartek za nami, to tym więcej mrocznych sekretów odkrywa Abby. Tom okazuje się człowiekiem o dwóch osobowościach. Ale czy koniecznie chcemy poznać tę mroczniejszą twarz? 
Ważnym wątkiem, w moim odczuciu, jest watek autystycznego syna Abby i Toma. Autor dużo poświęca uwagi na pokazanie zachowania dziecka, jego otoczenia, a także metod terapii. Jest to ważna część tej powieści, bo padają tam porównania dzieci z tym schorzeniem do robotów. Ale nie należy się na pisarza obrażać. Bo autor wie co pisze, bo ma dużą wiedzę na ten temat. Jak się przyznaje na końcu książki, sam ma syna z autyzmem.
I  do tego temat sztucznej inteligencji. Już teraźniejszość czy jeszcze przyszłość? Co nas, ludzi, czeka?

Jeśli do tego wszystkiego dołożymy sposób poprowadzenia fabuły, dwutorową narrację i ciągłą niepewność, to wszystko złoży się na nieodkładalny thriller. I na tę dwutorowość narracji polecam zwrócić uwagę, bo ja z premedytacją o niej tu nie piszę.
Delaney w perfekcyjny sposób trzyma czytelnika w niepewności, rozbudza zaciekawienie i nieustannie skłania do zastanowienia na wieloma tematami. W niewielkich porcjach dawkuje zdobywane informacje przez Abby, ukazuje fragmenty niby nic nieznaczącej przeszłości i kawałeczki coraz bardziej przerażającej teraźniejszości. A na koniec i tak dostajemy takie zaskakujące zakończenie, którego raczej nikt się nie spodziewa. 

Podsumowując: niesamowicie wciągający thriller, poruszający wiele ważnych tematów i skłaniający do myślenia nad rolą techniki w życiu człowieka z zaskakującym zakończaniem. 

Polecam.

Kruchy lód. Krzysztof Bochus

    TYTUŁ :   Kruchy lód AUTOR :  Krzysztof Bochus  WYDAWNICTWO : Skarpa Warszawska GATUNEK:  kryminał STRON : 368 DATA PREMIERY:  13 marca ...